diruas

Discretiva

diruas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruās	secunda singularis	praesens	activa	coniunctivus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdiːru.aːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·ās — morphologica: di-ru-as

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• igitur haudquaquam recte duas in diabolo substantias infitiabere, quia etiam memet spreto necessarium profecto erit, ut tute cedas tibi et partem prosecutionum tuarum parte subplodas falsumque vero diruas. habet ergo diabolus, ipse tamen incorporeus, corpus suum, quia et sentire sine corpore corporea tormenta non poterit.

—De statu animae Claudiani Mamerti († 474). Liber tertius: VIII. Quod angeli boni sive mali spiritus sunt non corpora nec angelus videt eum per corpus nec homo corporeus videt angelum nisi angelus adsumpserit visibile corpus.