dilatos

Discretiva

dilatos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīlātōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii dīlātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈlaːtoːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lā·tōs — morphologica: di-lat-os

Loci

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Vivo, sed indignans quod nos in tristia fatum

Secula dilatos peioribus intulit annis.

Aut prius aut multo decuit post tempore nasci;

Nam fuit et fortassis erit felicius evum;

In medium sordes. In nostrum turpia tempus

Confluxisse vides; gravium sentina malorum

Nos habet; ingenium, virtus et gloria mundo

Cesserunt regnumque tenent fortuna, voluptas,

Dedecus. Ingenti nisu nisi surgimus, actum est:

Ibimus in scopulos, torrente rotabimur atro,

Ossa rigens tellus et inania nomina bustum

Conteget exiguum; longo mox parta labore

Fama cadet, cinerum custos intercidet urna,

Aura feret cineres, attrito in marmore nomen

Vix leget acclinis concisum in frusta viator. —Epistolae metricae Petrarcae