dicendas

Discretiva

dicendas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīcendās	casus accusativus pluralis · genus femininum	gerundivi dīcendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈken.daːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·cen·dās — morphologica: dic-end-as

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Hellespontus insulas non habet in Europa dicendas. in Ponto duae, M D ab Europa, XIIII ab ostio, Cyaneae, ab aliis Symplegades appellatae traditaeque fabulis inter se concucurrisse, quoniam parvo discretae intervallo ex adverso intrantibus geminae cernebantur paulumque deflexa acie coeuntium speciem praebebant. citra Histrum Apolloniatarum una, LXXX p. a Bosporo Thracio, ex qua M. Lucullus Capitolinum Apollinem advexit. inter ostia Histri quae essent diximus. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Gaius enim Caesar, ille perpetuus dictator, Cn. Pompei socer, a quo familia et appellatio Caesarum deinceps propagata est, vir ingenii praecellentis, sermonis praeter alios suae aetatis castissimi, in libris, quos ad M. Ciceronem de analogia conscripsit, “harenas” vitiose dici existimat, quod “harena” numquam multitudinis numero appellanda sit, sicuti neque “caelum” neque “triticum”; contra autem “quadrigas”, etiamsi currus unus, equorum quattuor iunctorum agmen unum sit, plurativo semper numero dicendas putat sicut “arma” et “moenia” et “comitia” et “inimicitias”, nisi quid contra ea dicis, poetarum pulcherrime, quo et te purges et non esse id vitium demonstres. —Noctes Atticae A. Gellii