defendendas

Discretiva

defendendas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dēfendendās	casus accusativus pluralis · genus femininum	gerundivi dēfendendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːfenˈden.daːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·fen·den·dās — morphologica: de-fend-end-as

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (62 a.C.n. / 692 a.u.)

• Videor enim iam non solum studium ad defendendas causas verum etiam opinionis aliquid et auctoritatis adferre; qua ego et moderate utar, iudices, et omnino non uterer, si ille me non coegisset. —Pro P. Sulla oratio Ciceronis

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• An ei qui ad defendendas causas advocatur non est opus fide quam neque cupiditas corrumpat nec gratia avertat nec metus frangat: sed proditorem transfugam praevaricatorem donabimus oratoris illo sacro nomine? Quod si mediocribus etiam patronis convenit haec quae vulgo dicitur bonitas, cur non orator ille, qui nondum fuit sed potest esse, tam sit moribus quam dicendi virtute perfectus? —Institutio oratoria Quintiliani