cycno

Discretiva

cycno dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cycnō	casus dativus singularis	substantivi cycnus
cycnō	casus ablativus singularis	substantivi cycnus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkyk.noː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cyc·nō — morphologica: cycn-o

Formae aliae

• cygnō

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Marcus Valerius Martialis 40-103

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• nam fuit haec quondam niveis argentea pennis

ales, ut aequaret totas sine labe columbas,

nec servaturis vigili Capitolia voce

cederet anseribus nec amanti flumina cycno.

lingua fuit damno: lingua faciente loquaci

qui color albus erat, nunc est contrarius albo. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Quae nova tam similes genuit tibi Leda ministros?

Quae capta est alio nuda Lacaena cycno?

Dat faciem Pollux Hiero, dat Castor Asylo,

Atque in utroque nitet Tyndaris ore soror.

Ista Therapnaeis si forma fuisset Amyclis,

Cum vicere duas dona minora deas,

Mansisses, Helene, Phrygiamque redisset in Iden

Dardanius gemino cum Ganymede Paris. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• ‹Nullane de tantis gregibus tibi digna videtur?›

sit formonsa, decens, dives, fecunda, vetustos

porticibus disponat avos, intactior omni

crinibus effusis bellum dirimente Sabina,

rara avis in terris nigroque simillima cycno,

quis feret uxorem cui constant omnia? malo,

malo Venustinam quam te, Cornelia, mater

Gracchorum, si cum magnis virtutibus adfers

grande supercilium et numeras in dote triumphos. —Saturae D. Iuni Iuvenalis