currerem

Discretiva

currerem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
currerem	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkur.rerem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·re·rem — morphologica: curr-erem

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Ostendisti mihi unde peterem, cui tribuerem quod acceperam, cui gratias agere deberem, ad quem currerem sitiens, unde implerer, et quo impletus essem ad quem custodirem. —Sermones de Scripturis Augustini