currendum

Discretiva

currendum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
currendum	—	—	activa	gerundium­	accusativo	currō (currere)

Forma	Modus flexurae	originis
currendum	casus accusativus singularis · genus masculinum	gerundivi currendus
currendum	casus nominativus singularis · genus neutrum	gerundivi currendus
currendum	casus accusativus singularis · genus neutrum	gerundivi currendus
currendum	casus vocativus singularis · genus neutrum	gerundivi currendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kurˈrendum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·ren·dum — morphologica: curr-end-um

Loci

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Aulus Cornelius Celsus 30

Phaedrus opus ca. 30-50

Isidorus Hispalensis 560-636

Hildegardis Bingensis 1098-1179

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Obiurgat Epicurus non minus eos, qui mortem concupiscunt, quam eos, qui timent, et ait: “Ridiculum est currere ad mortem taedio vitae, cum genere vitae, ut currendum ad mortem esset, effeceris.” —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

class.

• Qui vero toto die vel in vehiculo vel in spectaculis sedit, huic nihil currendum sed lente ambulandum est. Lenta quoque in balineo mora, dein cena exigua prodesse consuerunt. Si quis in balineo aestuat, reficit hunc ore exceptum et in eo retentum acetum; si id non est, eodem modo frigida aqua sumpta. —De Medicina Celsi

saec. I.

• Musca in temone sedit et mulam increpans:

«Quam tarda es!» inquit «non vis citius progredi?

Vide ne dolone collum compungam tibi».

Respondit illa: «Verbis non moveor tuis;

Sed istum timeo sella qui prima sedens

Iugum flagello temperat lento meum

Et ora frenis continet spumantibus.

Quapropter aufer frivolam insolentiam;

Nam et ubi tricandum et ubi sit currendum scio».

Hac derideri fabula merito potest,

Qui sine virtute vanas exercet minas. —Fabulae Phaedri

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Calcaria dicta quia in calce hominis ligantur, id est in pedis posteriori parte, ad stimulandos equos, quibus aut pugnandum est aut currendum, propter pigritiam animalium aut timorem. Nam ex timore stimuli nuncupati, licet sint et libidinis stimuli. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

saec. XII.

• Homo quippe gustum et desiderium in se habet, atque per haec duo sanguis in venis ipsius cum calore medullarum movetur; et sic idem homo operatur, quemadmodum rota cursum suum peragit, cum ad currendum impellitur, quoniam corpus gustum et desiderium habens animam hac et illuc impellit, ita ut secundum eosdem impulsus illa gressus suos multoties dirigat. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Non multo est peius mari turbido quam frementi equo rapi: nullum animal insolentius domino suo est — nec inepte iam equorum domitoribus in proverbium venit, bis equum male facere —, quamvis hinc humile, hinc superbum sit; qui illis viribus eaque pernicitate pro vili cibo fieri alterius domarique, duris stringi fasciis nodosoque fune vinciri, ferro frenari, ferro calciari, pertusa clavis ungula ferro urgeri, ferratum ferre vectorem, turpem carcerem ac grave servitium pati possit, inde autem quasi indomitus non tantum pro libero sese gerat, sed ut domini sui hostis agit omnia: si currendum est, stimulos non audit, si subsistendum, frena mordicus rapit, si fremendum, torpet, si latendum, fremit. —De remediis utriusque fortune Petrarcae