currendi

Discretiva

currendi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
currendī	—	—	activa	gerundium­	genitivo	currō (currere)

Forma	Modus flexurae	originis
currendī	casus genitivus singularis · genus masculinum	gerundivi currendus
currendī	casus genitivus singularis · genus neutrum	gerundivi currendus
currendī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	gerundivi currendus
currendī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	gerundivi currendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kurˈrendiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·ren·dī — morphologica: curr-end-i

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• ter molita fugam ter ad altas restitit undas,

currendi vires eripiente metu.

sera tamen scindens inimico pollice crinem

edidit indignos ore tremente sonos:

‘o utinam mea lecta forent patrioque sepulcro

condita, cum poterant virginis ossa legi!’ —Amores Ovidii Nasonis

class.

• Ille, qui ad philosophiam spectat, haec eadem quo debet, adducit: numquam vergilius, inquit, dies dicit ire, sed fugere, quod currendi genus concitatissimum est, et optimos quosque primos rapi ; quid ergo cessamus nos ipsi concitare, ut velocitatem rapidissimae rei possimus aequare? —Ad Lucilium epistulae morales Senecae