currebatur

Discretiva

currebatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
currēbātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kur.reːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·rē·bā·tur — morphologica: curr-ebatur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. IX. - saec. XI.

• In illa autem festivitate omnia genera ludorum certaminumque exercebantur diversisque modis ibi currebatur — tam cursu pedum et equis quam curribus — et termino posito, ad quem currerent, mox retro seu in aliam partem flectebant. —Fabula Herculis de Olympiadum ludo Mythographi Vaticani I. Liber secundus.