currebat

Discretiva

currebat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
currēbat	tertia singularis	imperfectum	activa	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kurˈreːbat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·rē·bat — morphologica: curr-ebat

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Metellus cum prima luce furtim in campum itineribus prope deviis currebat; adsequitur inter lucos hominem Milo, obnuntiat. Ille se recepit magno et turpi Q. Flacci convicio. Ante diem X Kal. nundinae. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• At olim et pauca erant balnea nec ullo cultu exornata. Cur enim exornaretur res quadrantaria et in usum, non in oblectamentum reperta? Non suffundebatur aqua nec recens semper velut ex calido fonte currebat, nec referre credebant, in quam perlucida sordes deponerent. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Desultores nominati quod olim, prout quisque ad finem cursus venerat, desiliebat et currebat; sive quod de equo in equum transiliebat. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis