curre

Discretiva

curre dictio est in variis linguis:

• Hispanice: curre

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
curre	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkur.re/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·re — morphologica: curr-e

Hispanice

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
curre	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	currar
curre	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	currar
curre	tertia singularis	praesens	activa	imperativus	currar

Appellatio pronuntiatusque

API: [ˈku.rre]

Syllabificatio phonetica: cu·rre — morphologica: gerent-e

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Ovidius Naso -42…+18

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Quam ob rem si me amas tantum quantum profecto amas, si dormis expergiscere, si stas ingredere, si ingrederis curre, si curris advola. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• occurras aliquo, tibi dixerit: omnia differ,

curre, nec inceptum turba moretur iter.

nocte domum repetens epulis perfuncta redibit:

tum quoque pro servo, si vocat illa, veni.

rure erit, et dicet ‘venias’: Amor odit inertes:

si rota defuerit, tu pede carpe viam. —Ars amatoria Ovidii Nasonis

Latinitas postclassica

saec. II.

• finem animae, quae res humanas miscuit olim,

non gladii, non saxa dabunt nec tela, sed ille

Cannarum vindex et tanti sanguinis ultor

anulus. i, demens, et saevas curre per Alpes

ut pueris placeas et declamatio fias. —Saturae D. Iuni Iuvenalis