cucurristis

Discretiva

cucurristis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cucurristis	secunda pluralis	perfectum	activa	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kukurˈristis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cu·cur·ris·tis — morphologica: cucurr-istis

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV. - saec. V.

• Quid vos, inquam, tam subito et tam insperati, tam ex diversis regionibus, tam mane cucurristis? Nos, inquiunt, hesterno cognovimus, Gallum istum per totum diem Martini narrasse virtutes, et reliqua in hodiernum diem, quia nox oppresserat, distulisse: propterea maturavimus frequens auditorium facere tantam materiam locuturo. —Dialogi Sulpicii Severi (ca. 363-425). Dialogus III. Qui tamen dicendus esset Secundus.