cucurri

Discretiva

cucurri dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

cucurrī

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cucurrī	—	praesens	passiva	infinitivus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuˈkur.riː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cu·cur·rī — morphologica: cucurr-i

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

Aulus Gellius ca. 130-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (ca. 2-8)

• per tamen et campos, per opertos arbore montes,

saxa quoque et rupes et, qua via nulla, cucurri.

sol erat a tergo: vidi praecedere longam

ante pedes umbram, nisi si timor illa videbat,

sed certe sonitusque pedum terrebat et ingens

crinales vittas adflabat anhelitus oris. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

Latinitas postclassica

saec. II.

• ‹scilicet hoc fuerat, propter quod saepe relicta

coniuge per montem adversum gelidasque cucurri

Esquilias, fremeret saeva cum grandine vernus

Iuppiter et multo stillaret paenula nimbo.› —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. II.

• Poposci, momordi, pupugi, cucurri probabiliter dici videtur atque ita nunc omnes ferme doctiores hisce verbis utuntur. —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Legi apud Virgilium apud Flaccum apud Severinum apud Tullium; nec semel legi sed milies, nec cucurri sed incubui, et totis ingenii nisibus immoratus sum; mane comedi quod sero digererem, hausi puer quod senior ruminarem. —Epistole familiares Petrarcae