contraxisti

Discretiva

contraxisti dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
contrāxistī	secunda singularis	perfectum	activa	indicativus	contrahō (contrahere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.traːkˈsis.tiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·trā·xis·tī — morphologica: con-trax-isti

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

• Celsus libro quinto digestorum. Si et me et Titium mutuam pecuniam rogaveris et ego meum debitorem tibi promittere iusserim, tu stipulatus sis, cum putares eum Titii debitorem esse, an mihi obligaris? subsisto, si quidem nullum negotium mecum contraxisti: sed propius est ut obligari te existimem, non quia pecuniam tibi credidi (hoc enim nisi inter consentientes fieri non potest): sed quia pecunia mea ad te pervenit, eam mihi a te reddi bonum et aequum est. —Digesta Iustiniani Augusti Iustiniani I. Augusti (c.482–565). Liber duodecimus. De rebus creditis si certum petetur et de condictione, 32.