contrahito

Discretiva

contrahito dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
contrahitō	secunda singularis	futurum	activa	imperativus	contrahō (contrahere)
contrahitō	tertia singularis	futurum	activa	imperativus	contrahō (contrahere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /konˈtra.hitoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·tra·hi·tō — morphologica: con-trah-ito

Usus

Latinitas antiqua

antiq. (ca. 150 a.C.n.)

• In summum tracta singula indito, postea solum contrahito ornatoque focum de ve primo temperatoque, tunc placentam inponito, testo caldo operito, pruna insuper et circum operito. —De re rustica Catonis (234–149 a.C.n.), caput 76, [4].