contrahe

Discretiva

contrahe dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
contrahe	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	contrahō (contrahere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkon.tra.he/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·tra·he — morphologica: con-trah-e

Loci

Publius Vergilius Maro 70-19 a.C.n.

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (ca. 29-19 a.Ch.n.)

• Aeneas instat contra telumque coruscat

ingens arboreum, et saevo sic pectore fatur:

«quae nunc deinde mora est? aut quid iam, Turne, retractas?

non cursu, saevis certandum est comminus armis.

verte omnis tete in facies et contrahe quidquid

sive animis sive arte vales; opta ardua pennis

astra sequi clausumque cava te condere terra.» —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis

class. (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• Quid frustra refugis? cogit nos linea iungi.

haec in lege loci commoda circus habet –

tu tamen a dextra, quicumque es, parce puellae;

contactu lateris laeditur ista tui.

tu quoque, qui spectas post nos, tua contrahe crura,

si pudor est, rigido nec preme terga genu! —Amores Ovidii Nasonis

class.

• Tu nobis te, ut facis, fortem praesta et sarcinas contrahe. Nihil ex his, quae habemus, necessarium est. Ad legem naturae revertamur; divitiae paratae sunt. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Vide quam de reliquo edificio spem habeas, cuius fundamentum tam invalidum sentis. Vigila ne te incautum opprimat ruina. Contrahe sarcinulas, teque ad migrandum para. —De remediis utriusque fortune Petrarcae