contrahas

Discretiva

contrahas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
contrahās	secunda singularis	praesens	activa	coniunctivus	contrahō (contrahere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkon.tra.haːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·tra·hās — morphologica: con-trah-as

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

Apuleius ca. 125-170

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Nulla enim vitae pars neque publicis neque privatis neque forensibus neque domesticis in rebus, neque si tecum agas quid, neque si cum altero contrahas, vacare officio potest, in eoque et colendo sita vitae est honestas omnis et neglegendo turpitude. —De officiis Ciceronis

saec. I.

• Hos igitur, P. Silvine, priusquam cum agricolatione contrahas, advocato in consilium, nec tamen sic mente dispositus velut summam totius rei sententiis eorum consecuturus, quippe eiusmodi scriptorum monumenta magis instruunt quam faciunt artificem. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

Latinitas postclassica

saec. II.

• Nec diutius quivi tantum cruciatum voluptatis eximiae sustinere, sed pronus in eam, qua fine summum cacumen capillus ascendit, mellitissimum illud savium impressi. Tum illa cervicem intorsit et ad me conversa limis et morsicantibus oculis: «Heus tu, scolastice,» ait «dulce et amarum gustulum carpis. Cave ne nimia mellis dulcedine diutinam bilis amaritudinem contrahas.» —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas nova

saec. XVI.

• Caveto subinde, ne corporeo organo (ut fama est) memoriam alligatam existimans, quasi ipsam in introspectum provocans, animae facultatem contrahas. —Ars reminescendi Triginta sigilli Sigillus sigillorum Iordani Bruni