contineretur

Discretiva

contineretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
continērētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	contineō (continēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.ti.neːˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·ti·ne·rē·tur — morphologica: con-tin-eretur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Itaque illa mihi placebat oratio de convenientia consensuque naturae, quam quasi cognatione continuatam conspirare dicebas; illud non probabam, quod negabas id accidere potuisse, nisi ea uno divino spiritu contineretur. Illa vero cohaeret et permanet naturae viribus, non deorum, estque in ea iste quasi consensus, quam σῠμπᾰ́θειᾰν Graeci vocant; sed ea, quo sua sponte maior est, eo minus divina ratione fieri existimanda est. —De natura deorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Ea non semper, ut quidam putaverunt, iudicium antecedit, qualia sunt praetorum curiosa consilia cum de iure accusatoris ambigitur, sed in ipsis frequentissime iudiciis versatur. Est enim duplex eius disceptationis condicio, quod aut intentio aut praescriptio habet controversiam. Ac fuerunt qui praescriptionis statum facerent, tamquam ea non isdem omnibus quibus ceterae leges quaestionibus contineretur. —Institutio oratoria Quintiliani