coniungendum

Discretiva

coniungendum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
coniungendum	—	—	activa	gerundium­	accusativo	coniungō (coniungere)

Forma	Modus flexurae	originis
coniungendum	casus accusativus singularis · genus masculinum	gerundivi coniungendus
coniungendum	casus nominativus singularis · genus neutrum	gerundivi coniungendus
coniungendum	casus accusativus singularis · genus neutrum	gerundivi coniungendus
coniungendum	casus vocativus singularis · genus neutrum	gerundivi coniungendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.junˈgen.dum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·iun·gen·dum — morphologica: con-iung-end-um

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. IX.

• Nam quod Isidorus in Etymologiis suis, usque ad sextam generationem consanguinitatis abstinendum, et sic legitime connubio coniungendum asseruit, inde reor eum fecisse, quod genealogiae seriem retexens, quousque ordinem numerando perduxit, eo cognationem sanguinis servandam aestimavit: sicque ad novationem generis et amicitiae eius confirmandam, redire ad connubium sancivit quando iam cognationis ordo numerari desivit. —Quota generatione licitum sit connubium Rabani Mauri (c.780-856)