coniungendum

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg coniungendum dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
coniungendum
activa gerundium­ accusativo coniungō (coniungere)
Forma Modus flexurae originis
coniungendum casus accusativus singularis · genus masculinum gerundivi coniungendus
coniungendum casus nominativus singularis · genus neutrum gerundivi coniungendus
coniungendum casus accusativus singularis · genus neutrum gerundivi coniungendus
coniungendum casus vocativus singularis · genus neutrum gerundivi coniungendus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /kon.junˈgen.dum/(classice)
Syllabificatio phonetica: con·iun·gen·dum — morphologica: con-iung-end-um

Usus[+/-]

Latinitas mediaevalis

saec. IX.

  • Nam quod Isidorus in Etymologiis suis, usque ad sextam generationem consanguinitatis abstinendum, et sic legitime connubio coniungendum asseruit, inde reor eum fecisse, quod genealogiae seriem retexens, quousque ordinem numerando perduxit, eo cognationem sanguinis servandam aestimavit: sicque ad novationem generis et amicitiae eius confirmandam, redire ad connubium sancivit quando iam cognationis ordo numerari desivit. —Quota generatione licitum sit connubium Rabani Mauri (c.780-856)