coniungendas

Discretiva

coniungendas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
coniungendās	casus accusativus pluralis · genus femininum	gerundivi coniungendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.junˈgen.daːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·iun·gen·dās — morphologica: con-iung-end-as

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• His Fabriciis semper est usus Oppianicus familiarissime. Iam hoc fere scitis omnes quantam vim habeat ad coniungendas amicitias studiorum ac naturae similitudo. —Pro A. Cluentio oratio Ciceronis

saec. I.

• Duras et illa syllabus facit, quae ad coniungendas demum subiectas sibi vocalis est utilis, alias supervacua, ut equos hac et aequum scribimus; cum etiam ipsae hae vocales duae efficiant sonum, qualis apud Graecos nullus est, ideoque scribi illorum litteris non potest. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Unde illud probabile est non coniungendas sententias in psallendo, ubi diapsalma interpositum fuerit, quia ideo interponitur, ut conversio sensuum vel personarum esse noscatur. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis