coniuncturum

Discretiva

coniuncturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
coniūnctūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii coniūnctūrus
coniūnctūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii coniūnctūrus
coniūnctūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii coniūnctūrus
coniūnctūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii coniūnctūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.juːnkˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·iūnc·tū·rum — morphologica: con-iunct-ur-um

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• tunc enim se bello in Belgio, quod brevi speret, patrato vacuum et de Turco securum totas vireis cum ipso coniuncturum, exiguoque negotio confecturum quod divisis viribus et non - dum Turcis bello Persico occupatis citra manifestum discrimen tentari non possit. —Historiae sui temporis libri CXX Iacobi Augusti Thuani (1553-1617). Liber LXII.

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Quem L. Sulla maximo et fortissimo exercitu, pugnax et acer et non rudis imperator, ut aliud nihil dicam, cum bello invectum totam in Asiam cum pace dimisit; quem L. Murena, pater huiusce, vehementissime vigilantissimeque vexatum repressum magna ex parte, non oppressum reliquit; qui rex sibi aliquot annis sumptis ad confirmandas rationes et copias belli tantum spe conatuque valuit ut se Oceanum cum Ponto, Sertori copias cum suis coniuncturum putaret. —Pro L. Murena oratio Ciceronis