coniuncturi

Discretiva

coniuncturi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
coniūnctūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii coniūnctūrus
coniūnctūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii coniūnctūrus
coniūnctūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii coniūnctūrus
coniūnctūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii coniūnctūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.juːnkˈtuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·iūnc·tū·rī — morphologica: con-iunct-ur-i

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• sed Amurathes contra censuit, et cum per Iberiam et Armeniam duci necesse esset, quod ab ea parte Tatari, qui supra Pontum et ad mare Caspium habitant, illac se coniuncturi essent, magnum momentum ad illud bellum allaturi, non nisi cum toto exercitu per loca tam infesta ac difficilia tuto incedi posse existimavit. —Historiae sui temporis libri CXX Iacobi Augusti Thuani (1553-1617). Liber LXVII.