coniuncturam

Discretiva

coniuncturam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
coniūnctūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii coniūnctūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.juːnkˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·iūnc·tū·ram — morphologica: con-iunct-ur-am

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Is ex senatorio quidem ordine ducens originem, natus autem ex civitate apud quam Xerxes ille, cuius ubique est fama tam celebris, in Graeciam bellum gerens, et volens exercitu fluvium Euphratem transmittere, navium congregata multitudine, iisdem inter se coniunctis, et hoc modo super fluvium ponte constructo, locum Zeugma, id est coniuncturam appellavit, et civitatem ex re denominavit. —Philotheus, sive Theophiles Theodoreti Cyrensis (ca. 393-460). Caput V. Publius.