conferunt

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg conferunt dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
cōnferunt tertia pluralis praesens activa indicativus cōnferō (cōnferre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈkoːnferunt/(classice)
Syllabificatio phonetica: cōn·fe·runt — morphologica: con-fer-unt

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • quin immo tempestiva frigora plurimum arborum firmitati conferunt, et sic optime germinant, alioqui, si blandiantur austri, defetiscentes, ac magis etiam in flore. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVII, 2. p. [10] — conferunt
  2. Vicicitatio: conferunt.