communicaturae

Discretiva

communicaturae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicātūrae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii commūnicātūrus
commūnicātūrae	casus dativus singularis · genus femininum	participii commūnicātūrus
commūnicātūrae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii commūnicātūrus
commūnicātūrae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii commūnicātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːni.kaːˈtuːrae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·tū·rae — morphologica: com-municat-ur-ae

Loci

Q. Septimius Florens Tertullianus ca. 150-230

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. III.

• Sequens nunc vocabulum ‘mortuorum’ aeque dispice cui substantiae insideat. Quanquam in hac materia admittamus interdum mortalitatem animae adsignari ab haereticis, ut si anima mortalis resurrectionem consecutura est praeiudicium sit et carni non minus mortali resurrectionem communicaturae, sed nunc proprietas vocabuli vindicanda est suae sorti. —De resurrectione carnis Tertulliani