communicandis

Discretiva

communicandis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicandīs	casus dativus pluralis	gerundivi commūnicandus
commūnicandīs	casus ablativus pluralis	gerundivi commūnicandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkan.diːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·can·dīs — morphologica: com-munic-and-is

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Agrigentinum quidem doctum quendam virum carminibus Graecis vaticinatum ferunt, quae in rerum natura totoque mundo constarent quaeque moverentur, ea contrahere amicitiam, dissipare discordiam. Atque hoc quidem omnes mortales et intellegunt et re probant. Itaque si quando aliquod officium exstitit amici in periculis aut adeundis aut communicandis, quis est qui id non maximis efferat laudibus? Qui clamores tota cavea nuper in hospitis et amici mei M. Pacuvi nova fabula! —Laelius sive de amicitia Ciceronis