casuros

Discretiva

casuros dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cāsūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii cāsūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kaːˈsuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cā·sū·rōs — morphologica: cas-ur-os

Loci

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Dolor: Tangis animum; adhuc tamen, in patria mori mallem.

Ratio: Voluntas humana, nisi virtus ac sapientia illam frenet, per se ipsam indomita et effrenis est; quod si altius attendas, totum hoc ad te nichil pertinere fatebere, quando neque hic amplius esse potes, neque ossibus tuis superesse sensus aliquis, quo discernant ubi durius aut mollius cubent, neque quo tendis aliunde facilius pervenisses aut brevius. Eleganter Anaxagoras peregre moriens, an in patriam referri vellet amicis interrogantibus, “nichil necesse est”, inquit, et adiecit causam: “Undique enim ad inferos tantundem vie est”, quod responsum non minus convenit ad celum ascensuris, quam  casuros  ad inferos. —De remediis utriusque fortune Petrarcae

Vide etiam:  → casuros (Vicicitatio)