casura

Discretiva

casura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

cāsūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cāsūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii cāsūrus
cāsūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii cāsūrus
cāsūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii cāsūrus
cāsūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii cāsūrus
cāsūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii cāsūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kaːˈsuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cā·sū·ra — morphologica: cas-ur-a

cāsūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cāsūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii cāsūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kaːˈsuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cā·sū·rā — morphologica: cas-ur-a

Loci

C. Sallustius Crispus -86…-34

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (40 a.C.n. / 714 a.u.)

• Atque ego tametsi viro flagitiosissimum existimo impune iniuriam accepisse, tamen vos hominibus sceleratissimis ignoscere, quoniam cives sunt, aequo animo paterer, ni misericordia in perniciem  casura  esset. Nam et illis, quantum importunitatis habent, parum est impune male fecisse, nisi deinde faciendi licentia eripitur, et vobis aeterna sollicitudo remanebit, cum intellegetis aut serviendum esse aut per manus libertatem retinendam. Nam fidei quidem aut concordiae quae spes est? Dominari illi volunt, vos liberi esse; facere illi iniurias, vos prohibere; postremo sociis nostris veluti hostibus, hostibus pro sociis utuntur. Potestne in tam diversis mentibus pax aut amicitia esse? —Bellum Iugurthinum C. Sallusti Crispi

Vide etiam:  → casura (Vicicitatio)