calamorum

Discretiva

calamorum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
calamōrum	casus genitivus pluralis · genus masculinum	substantivi calamus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ka.laˈmoːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ca·la·mō·rum — morphologica: calam-orum

Loci

T. Lucretius Carus –95…–55

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4–70

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• At liquidas avium voces imitarier ore

ante fuit multo quam levia carmina cantu

concelebrare homines possent aurisque iuvare.

et zephyri cava per calamorum sibila primum

agrestis docuere cavas inflare cicutas.

inde minutatim dulcis didicere querellas,

tibia quas fundit digitis pulsata canentum,

avia per nemora ac silvas saltusque reperta,

per loca pastorum deserta atque otia dia. —De rerum natura Lucretii

saec. I.

• Vinearum provincialium plura genera esse comperi. Sed ex iis, quas ipse cognovi, maxime probantur velut arbusculae brevi crure sine adminiculo per se stantes; deinde quae pedaminibus adnixae singulis iugis imponuntur; eas rustici canteriatas appellant. Mox quae defixis arundinibus circummunitae per statumina calamorum materiis ligatis in orbiculos gyrosque flectuntur; eas nonnulli characatas vocant. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Sinapis naturae esse effectusque eosdem habere traditur adarca inter silvestria dicta, in cortice calamorum sub ipsa coma nascens. —Naturalis historia Plinii

}}