auxisti

Discretiva

auxisti dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
auxistī	secunda singularis	perfectum	activa	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯kˈsis.tiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·xis·tī — morphologica: aux-isti

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (50 a.C.n. / 704 a.u.)

• Nec tam gloriosum exitum tui iudicii exstitisse, sed tam pravam inimicorum tuorum mentem fuisse mirabar. “De ambitu vero, quid interest,” inquies, “an de maiestate?” ad rem nihil; alterum enim non attigisti, alteram auxisti; verumtamen ea est maiestas, ut Sulla voluit, ut in quemvis impune declamari liceret, ambitus vero ita apertam vim habet, ut aut accusetur improbe aut defendatur; qui enim facta aut non facta largitio ignorari potest? —Epistolae ad Familiares Ciceronis