auxerit

Discretiva

auxerit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
auxerit	tertia singularis	perfectum	activa	coniunctivus	augeō (augēre)
auxerit	tertia singularis	futurum exactum	activa	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈau̯k.se.rit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·xe·rit — morphologica: aux-erit

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

Franciscus Petrarca 1304-1374

Ulco Cats Bussemaker 1810–1865

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44/43 a.C.n.)

• In qua contione cum me pro summa nostra coniunctione et familiaritate liberare suspicione fascium vellet, una voce cuncta contio declaravit nihil esse a me umquam de re publica nisi optime cogitatum. Post hanc habitam contionem duabus tribusve horis optatissimi nuntii et litterae venerunt, ut idem dies non modo iniquissima me invidia liberarit, sed etiam celeberrima populi Romani gratulatione auxerit. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Gaudium: Pervetusta nobilitas est.

Ratio: Omne quod in tempore oritur cum tempore occidit. Vestra quoque nobilitas tempore incipit, tempore desinit et quam longa dies peperit longiorque auxerit, longissima subruit. Fieri potest ut quo te nobilem fingis esse desieris; esses forte nobilior, si serius incepisses. —De remediis utriusque fortune Petrarcae

}}

Latinitas nova

saec. XIX.

• Etenim in magnitudine finita, si quis sumpta parte finita, rursus sumat eadem ratione, non eandem aliquam cum toto magnitudinem comprehendens: non pertransibit, quod est finitum. Sin autem ita rationem auxerit, ut semper complectatur eandem magnitudinem; pertransibit: quia omne finitum consumitur quovis finito. —Aristotelis Physica Bussemakeri