auxeris

Discretiva

auxeris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
auxeris	secunda singularis	perfectum	activa	coniunctivus	augeō (augēre)
auxeris	secunda singularis	futurum exactum	activa	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈau̯k.se.ris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·xe·ris — morphologica: aux-eris

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

Velleius Paterculus ca. –20…+35

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (51 a.C.n. / 703 a.u.)

• Et in Atilii negotio te amavi — quum enim sero venissem, tamen honestum equitem Romanum beneficio tuo conservavi —, et mehercule semper sic in animo habui, te in meo aere esse propter Lamiae nostri coniunctionem et singularem necessitudinem. Itaque primum tibi ago gratias, quod me omni molestia liberasti; deinde impudentia prosequor, sed idem sarciam — te enim semper sic colam et tuebor ut quem diligentissime —: Quintum fratrem meum, si me diligis, eo numero cura ut habeas, quo me: ita magnum beneficium tuum magno cumulo auxeris. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.

• Nihil tamen egisti, M. Antoni – cogit enim excedere propositi formam operis erumpens animo ac pectore indignatio – nihil, inquam, egisti mercedem caelestissimi oris et clarissimi capitis abscisi numerando auctoramentoque funebri ad conservatoris quondam rei publicae tantique consulis irritando necem. Rapuisti tum Ciceroni lucem sollicitam et aetatem senilem et vitam miseriorem, te principe, quam sub te triumviro mortem, famam vero gloriamque factorum atque dictorum adeo non abstulisti, ut auxeris. —Historiae Romanae Vellei

}}