auxerat

Discretiva

auxerat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
auxerat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈau̯k.se.rat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·xe·rat — morphologica: aux-erat

Loci

C. Sallustius Crispus –86…–34

M. Annaeus Lucanus 39–65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 42/41 a.C.n.)

• hunc post dominationem L. Sullae lubido maxuma invaserat rei publicae capiundae; neque, id quibus modis adsequeretur, dum sibi regnum pararet, quicquam pensi habebat. agitabatur magis magisque in dies animus ferox inopia rei familiaris et conscientia scelerum, quae utraque iis artibus  auxerat , quas supra memoravi. incitabant praeterea conrupti civitatis mores, quos pessuma ac divorsa inter se mala, luxuria atque avaritia, vexabant. —De Catilinae coniuratione C. Sallusti Crispi

saec. I.  (ca. 62/65 p.C.n.)

• tum vires praebebat hiemps atque  auxerat  undas

tertia iam gravido pluvialis Cynthia cornu

et madidis Euri resolutae flatibus Alpes.

primus in obliquum sonipes opponitur amnem

excepturus aquas; molli tum cetera rumpit

turba vado faciles iam fracti fluminis undas. —Bellum civile sive Pharsalia M. Annaei Lucani