augetur

Discretiva

augetur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
augētur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯ˈgeːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·gē·tur — morphologica: aug-etur

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Apuleius ca. 125–170

Ulco Cats Bussemaker 1810–1865

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Et quorundam tamen privata natura est, velut Tauromenitani euripi saepius et in Euboea septies die ac nocte reciprocantis. idem aestus triduo in mense consistit, septima, octava nonaque luna. Gadibus qui est delubro Herculis proximus fons, inclusus ad putei modum, alias simul cum oceano augetur minuiturque, alias utrumque contrariis temporibus; eodem in loco alter oceani motibus consentit. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Nec mora, cum ritu Graeciensi ignis et rota, tum omne flagrorum genus inferuntur. Augetur oppido immo duplicatur mihi maestitia, quod integro saltim mori non licuerit.

Sed anus illa quae fletibus cuncta turbaverat: «Prius,» inquit «optimi cives, quam latronem istum miserorum pignorum meorum peremptorem cruci affigatis, permittite corpora necatorum revelari, ut et formae simul et aetatis contemplatione magis magisque ad iustam indignationem arrecti pro modo facinoris saeviatis.» —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas nova

saec. XIX.

• Aut enim non quodvis augetur; aut non corpore augetur: aut possunt duo corpora esse in eodem loco: (dubitationem igitur communem putant se solvere, sed inane non probant esse:) aut necesse est, universum corpus esse inane, si undique augetur, et per, inane augetur. —Aristotelis Physica Bussemakeri