augemur

Discretiva

augemur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
augēmur	prima pluralis	praesens	passiva	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯ˈgeːmur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·gē·mur — morphologica: aug-emur

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

Iordanus Brunus Nolanus 1548–1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (56 a.C.n. / 698 a.u.)

• Parentibus et dis immortalibus et patriae nos primum natura conciliat; eodem enim tempore et suscipimur in lucem et hoc caelesti spiritu augemur et certam in sedem civitatis ac libertatis adscribimur. Iste parentum nomen, sacra, memoriam, gentem Fonteiano nomine obruit; deorum ignis, solia, mensas, abditos ac penetralis focos, occulta et maribus non invisa solum, sed etiam inaudita sacra inexpiabili scelere pervertit, idemque earum templum inflammavit dearum quarum ope etiam aliis incendiis subvenitur. —De haruspicum responso in P. Clodium oratio Ciceronis

Latinitas nova

saec. XVI.  (1595)

• Iuxta diversas cognoscendi species diversus constituitur finis. Gustus enim ordinatur ad nutritionem, praesertim ad primam potentiae vegetativae operationem, tactus ad secundam, visus vero ad tertiam. Per gustum enim nutrimur et augemur, per tactum generamus simile nobis, per visum secundum locum convenienter movemur. —Summa terminorum metaphysicorum Iordani Bruni