augebantur

Discretiva

augebantur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
augēbantur	tertia pluralis	imperfectum	passiva	indicativus	augeō (augēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯.geːˈbantur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·gē·ban·tur — morphologica: aug-ebantur

Loci

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• quin et Asiam favore iuvenis arma cepisse, nec milites ad scelus missos aut numero validos aut animo promptos, postquam iussa efficere nequiverint, ad spes novas transisse. vana haec more famae credentium otio augebantur; ceterum libertus Plauti celeritate ventorum praevenit centurionem et mandata L. Antistii soceri attulit: effugeret segnem mortem, dum suffugium esset: magni nominis miseratione reperturum bonos, consociaturum audacis: nullum interim subsidium aspernandum. —Annales P. Cornelii Taciti