auferente

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg auferente dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
auferente casus ablativus singularis participii auferēns

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /au̯feˈrente/(classice)
Syllabificatio phonetica: au·fe·ren·te — morphologica: au-fer-ent-e

Loci[+/-]

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • quippe manifestum est solem interventu lunae occultari lunamque terrae obiectu ac vices reddi, eosdem solis radios luna interpositu suo auferente terrae terraque lunae. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber secundus, 7. p. [47] — auferente
  2. Vicicitatio: auferente.