assumimur

Discretiva

assumimur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
assūmimur	prima pluralis	praesens	passiva	indicativus	assūmō (assūmere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /asˈsuːmimur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: as·sū·mi·mur — morphologica: as-sum-imur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Set hoc non solum requiritur, set ut facillime recipiatur et facilius et libencius et devocius quam aliqua veritas, que potest nobis in hac vita proponi, immo, ut in hac vita quiescamus sicut in dulcedine vite eterne, ut nichil velimus nisi propter hoc; quo si careremus, reputaremus nos nichil scire, nichil habere respectu huius gloriose veritatis, qua deificamur et assumimur in vitam eternam. —Opus maius Rogerii Baconis (c.1214–1294). Pars quarta, distincio tercia II.