assumeris

Discretiva

assumeris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

assūmeris

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
assūmeris	secunda singularis	praesens	passiva	indicativus	assūmō (assūmere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /asˈsuːmeris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: as·sū·me·ris — morphologica: as-sum-eris

assūmēris

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
assūmēris	secunda singularis	futurum	passiva	indicativus	assūmō (assūmere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /as.suːˈmeːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: as·sū·mē·ris — morphologica: as-sum-eris

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Die igitur quadam dum in filii desiderium cor virginis vehementer accenditur, estuans animus commovetur et in exteriorem lacrimarum abundantiam excitatur; cumque ad tempus subtracti filii equanimiter non ferret subtracta solacia, angelus cum multo lumine eidem astitit et reverenter utpote sui matrem domini salutavit: «Ave, inquit, benedicta, suscipiens benedictionem illius qui mandavit salutem Iacob. Ecce autem ramum palme de paradiso ad te dominam attuli, quem ante feretrum portare iubebis cum die tertia de corpore assumeris; nam filius tuus te matrem reverendam expectat». —Legenda Aurea Iacobi de Varagine (ca. 1229-1298). De tempore peregrinationis. CXV De assumptione beate virginis Marie