aruit

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg aruit dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
āruit tertia singularis perfectum activa indicativus āreō (ārēre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈaːru.it/(classice)
Syllabificatio phonetica: ā·ru·it — morphologica: aru-it

Loci[+/-]

Hildegardis Bingensis
1098-1179
Franciscus Petrarca
1304-1374
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

  • Nam plenitudo temporis erat in eo; quia vivens lumen in ipso radiavit, in quo noxium pomum cum sequentibus se nequitiis aruit, surgente in illo medicina mortuorum, quae vexillum illud elevavit quod mortem superavit et contrivit. —Scivias Hildegardis sive libri visionum ac revelationum Hildegardis [1][2]

Latinitas humanistica

saec. XIV.

  • Primus enim gracilis mox aruit, neque partus annum egit in rebus humanis. Secundus fortis ac procerus fuit filiusque tunc in lucem editus ad senium pervenit. —Rerum memorandarum libri Petrarcae [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Hildegardis Bingensis - Scivias Hildegardis sive libri visionum ac revelationum. (Universitas Turicensis): Liber tertius. Visio octava — aruit
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: aruit.
  3. 3.0 3.1 Franciscus Petrarca (Italice: Francesco Petrarca) - Rerum memorandarum libri. (Universitas Turicensis): Liber IV. 84: 1 — aruit