aruerunt

Discretiva

aruerunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
āruērunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	āreō (ārēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /aːruˈeːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ā·ru·ē·runt — morphologica: aru-erunt

Loci

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Medium igitur temperamentum maxime sequamur in arandis agris, ut neque suco careant nec abundent uligine; quippe nimius umor, ut dixi, limosos lutososque reddit, at qui siccitatibus aruerunt, expediri probe non possunt. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Et mox ut anima moerorem istum senserit, hominem plus quam prius in peccatis puniendo ad se trahit, et eum propter peccata sua tristem reddit, quoniam vires animae in ipso aruerunt. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis