arerent

Discretiva

arerent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ārērent	tertia pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	āreō (ārēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /aːˈreːrent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ā·rē·rent — morphologica: ar-erent

Usus

Latinitas humanistica

saec. XV.

• At vos nunc, undae, quae sic iam curritis, undae,

Currite, festinum iam celeretis iter,

Et vos, o silvae, quae nunc sine fronde rigetis,

Gaudete arentis deposuisse comas;

Arerent colles, squalerent gramina, nostra

Si mala sentiret, mella relinquat apis,

Nidum avis in silvis, memor et tibi semper amati

Coniugis erueres, Alcyonea, mari,

Scylla, patrem fugias, Thereu, moere in Philomena,

In scopulis, Echo, flore, Hyacinthe, tuo. —Parthenopeus I. Ioviani Pontani (1429-1503). 10. Philippi ad Faustinam epistola.