araturos

Discretiva

araturos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii arātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /araːˈtuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·tū·rōs — morphologica: arat-ur-os

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• novale est quod alternis annis seritur. – araturos boves quam artissime iungi oportet, ut capitibus sublatis arent – sic minime colla contundunt –; si inter arbores vitesque aretur, fiscellis capistrari, ne germinum tenera praecerpant; —Naturalis historia Plinii