aratos

Discretiva

aratos dictio est in variis linguis:

Dictiones similes

• Dacoromane: arătos

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii arātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /aˈraːtoːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·tōs — morphologica: arat-os

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• deriguere metu Minyae; subit ille nec ignes

sentit anhelatos (tantum medicamina possunt!)

pendulaque audaci mulcet palearia dextra

suppositosque iugo pondus grave cogit aratri

ducere et insuetum ferro proscindere campum:

mirantur Colchi, Minyae clamoribus augent

adiciuntque animos. galea tum sumit aena

vipereos dentes et aratos spargit in agros. —Metamorphoses Ovidii Nasonis