arati

Discretiva

arati dictio est in variis linguis:

Dictiones similes

• Dacoromane: arăți

Formae affines

Latine

arātī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii arātus
arātī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii arātus
arātī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii arātus
arātī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii arātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /aˈraːtiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·tī — morphologica: arat-i

Italice

arati

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arati	forma pluralis · genus masculinum	adiectivi arato

Appellatio pronuntiatusque

API: /aˈrati/

Syllabificatio phonetica: a·ra·ti — morphologica: arat-i

Loci

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Quo tempore cum arati fuerint, viginti diebus interpositis circa solstitium, quod est nonum vel octavum Kalendas Iulias, iteratos esse oportebit ac deinde circa Septembris Kalendas tertiatos; quoniam in id tempus ab aestivo solstitio convenit inter peritos rei rusticae non esse arandum, nisi si magnis, ut fit non numquam, subitaneis imbribus quasi hibernis pluviis terra permaduerit. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• displicebat autem ars ipsa: nec minuit poterat et videbatur nimia ac longius a veritate discedere, spumaque pingi, non ex ore nasci. anxio animi cruciatu, cum in pictura verum esse, non verisimile vellet, absterserat saepius mutaveratque penicillum, nullo modo sibi adprobans. postremo iratus arati, quod intellegeretur, spongeam inpegit inviso loco tabulae. et illa reposuit ablatos colores qualiter cura optaverat, fecitque in pictura fortuna naturam. —Naturalis historia Plinii