animadvertito

Discretiva

animadvertito dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadvertitō	secunda singularis	futurum	activa	imperativus	animadvertō (animadvertere)
animadvertitō	tertia singularis	futurum	activa	imperativus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.madˈwer.ti.toː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·ti·tō — morphologica: anim-ad-vert-ito

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Marcus Terentius Varro -116…-27

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• Vibulli res gestae sunt adhuc maximae. id ex Pompei litteris cognosces; in quibus animadvertito illum locum ubi erit diplei. videbis de Gnaeo nostro ipse Vibullius quid existimet. quo igitur haec spectat oratio? ego pro Pompeio libenter emori possum; facio pluris omnium hominum neminem; sed non ita (ut tu) uno in eo iudico spem de salute rei publicae. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Quod ad universam pertinet causam, cur similitudo et sit in oratione et debeat observari et quam ad finem quoque, satis dictum. Quare quod sequitur de partibus singulis deinceps expediemus ac singula crimina quae dicunt contra analogias solvemus.

In quo animadvertito natura quadruplicem esse formam, ad quam in declinando accommodari debeant verba: quod debeat subesse res quae, designetur, et ut sit ea res in usu, et ut vocis natura ea sit quae significavit, ut declinari possit, et similitudo figurae verbi ut sit ea quae ex se declinatu genus prodere certum possit. —De lingua Latina Varronis

}}