animadvertite

Discretiva

animadvertite dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadvertite	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.madˈwer.ti.te/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·ti·te — morphologica: anim-ad-vert-ite

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44/43 a.C.n.)

• ‘Quam ob rem vos potius animadvertite, utrum sit elegantius et partibus utilius, Treboni mortem persequi an Caesaris, et utrum sit aequius, concurrere nos, quo facilius reviviscat Pompeianorum causa totiens iugulata, an consentire, ne ludibrio simus inimicis,’ — Si esset iugulata, numquam exurgeret; quod tibi tuisque contingat. ‘Utrum’, inquit, ‘elegantius.’ Atqui hoc bello de elegantia quaeritur! ‘partibusque utilius’. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis