animadvertis

Discretiva

animadvertis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadvertis	secunda singularis	praesens	activa	indicativus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.madˈwer.tis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·tis — morphologica: anim-ad-vert-is

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• ‘At non numquam bonos exitus habent boni.’ Eos quidem arripimus attribuimusque sine ulla ratione dis inmortalibus. At Diagoras cum Samothracam venisset, ἄθεος ille qui dicitur, atque ei quidam amicus ‘Tu, qui deos putas humana neglegere, nonne animadvertis ex tot tabulis pictis quam multi votis vim tempestatis effugerint in portumque salvi pervenerint?’ ‘Ita fit’ inquit, ‘illi enim nusquam picti sunt qui naufragia fecerunt in marique perierunt.’ —De natura deorum Ciceronis

class.

• Isto modo etiam, si quis patrem meum aegrum ac moriturum sanaverit, nihil praestare ei potero, quod non beneficio eius minus sit; non enim genuisset me pater, nisi sanatus esset. Sed vide, ne illud verius sit aestimari, an id, quod potui, et id, quod feci, meum sit, mearum virium, meae voluntatis. Illud, quod natus sum, per se intuere, quale sit: animadvertis exiguum et incertum et boni malique communem materiam, sine dubio primum ad omnia gradum, sed non ideo maiorem omnibus, quia primus est. —De beneficiis Senecae