animadverteret

Discretiva

animadverteret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadverteret	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.madˈwer.teret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·te·ret — morphologica: anim-ad-vert-eret

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

Vitruvius ca. –80…–15

Apuleius ca. 125–170

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44/43 a.C.n.)

• Sed cum magnam animadverteret in bonis et possessionibus difficultatem, quod et eos, quos ipse restituerat, quorum bona alii possederant, egere iniquissimum esse arbitrabatur et quinquaginta annorum possessiones movere non nimis aequum putabat, propterea quod tam longo spatio multa hereditatibus, multa emptionibus, multa dotibus tenebantur sine iniuria, iudicavit neque illis adimi nec iis non satis fieri, quorum illa fuerant, oportere. —De officiis Ciceronis

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• De corace nihil putavi scribendum, quod animadverteret eam machinam nullam habere virtutem. De accessu, quae επιβαθρα graece dicitur, et de marinis machinationibus, quae per navium aditus habere posse scripsit tantum pollicitum esse vehementer animadverti neque rationes eorum eum explicavisse. —De architectura Vitruvii

Latinitas postclassica

saec. II.

• Sed ferret aequo animo hanc nominum communionem, si mimos spectavisset: animadverteret illic paene simili purpura alios praesidere, alios vapulare; itidem si munera nostra spectaret: nam illic quoque videret hominem praesidere, hominem depugnare; togam quoque parari et voto et funeri, item pallio cadavera operiri et philosophos amiciri. —Florida Apulei

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• C. Fannio Strabone M. Valerio Messala coss. senatusconsultum de philosophis et de rhetoribus factum est: ‘M. Pomponius praetor senatum consuluit. Quod verba facta sunt de philosophis et de rhetoribus, de ea re ita censuerunt, ut M. Pomponius praetor animadverteret curaretque, uti ei e republica fideque sua videretur, uti Romae ne essent.’ —Noctes Atticae A. Gellii