animadverterem

Discretiva

animadverterem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadverterem	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.madˈwer.te.rem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·te·rem — morphologica: anim-ad-vert-erem

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (50 a.C.n. / 704 a.u.)

• Pudet me tibi confiteri et queri de Appii, hominis ingratissimi, iniuriis, qui me odisse, quia magna mihi debebat beneficia, coepit et, cum homo avarus, ut ea solveret, sibi imperare non posset, occultum bellum mihi indixit, ita occultum tamen, ut multi mihi renuntiarent et ipse facile animadverterem male eum de me cogitare. —Epistolae ad Familiares Ciceronis